I. Hiçlikten Deliliğe – Asiye Önal

I.Hiçlikten Deliliğe Asiye Önal
günlerden bir gün
yalnız ve çaresiz
her şeyden oluşan bir hiçliğin
ortasında kayboldum
her şey olmaya çalışıp hiç oldum
yol yok
hedef yok
ben yok
vardım dikildim hiçlik bozkırının ortasına
baktım etrafıma
nereye gidilir
oturdum oracıkta
gidersem kaybolurum deyince
kaybettim kendimi
kaç yüzyıl geçti orada
bilmem bekledim
neyi beklediğimi bilmeden
derken biri çıktı karşıma
koca hiçliğin ortasında olacak iş değil
önceleri inanmadım karşımdakinin
benim gibi etten kemikten bir insan olduğuna
bir insanın gözleri böyle bir hiçlikte
nasıl böyle parlayabilir
olsa olsa bir hayaldir ya da
bir deli
sordum hemen kimsin sen
güldü
bir insanım dedi
dedim ben de bir insanım
o halde ne diye öylece oturmaktasın
baktım etrafıma
nereye giderim bu hiçlikte
yol yok
hedef yok
ben yok
dedi sen
gidersen yol olur
istersen hedef olur
yaratırsan ben olur
emin oldum o an delinin biri olduğuna
olacak şey mi öylece gitmek, öylece istemek
hele ne istediğini böylesi unutmuşken
hem kaç zaman oldu belki
ben gitmeyeli, yürümeyeli
nasıl adım atacağımı dahi unutmuşum
istersen öğreniriz dedi
bir sonsuzluğa baktım
bir de güçsüz,
bir bebeğinkine benzeyen tabanlarıma
ne kadar gidileceği de belli değil dedim
nasıl gidileceği belli, adım at dedi
adım atarsam yürümeyi unutmuş tabanlarım
çatlar
kanar
belki parçalanır dedim
çatlasın
kanasın
parçalansın kabuk bağlar ama güçlenir dedi
işte o an yüzyıllık hiçliğin ortasında ilk defa
istedim
titreyen, güçsüz bacaklarım
korkan yüreğimle
dikiliverdim sonlu sonsuzlukta
delirdim

Koç Üniversitesi’nden Asiye Önal